Ik sta op, loop naar beneden. Iedereen is nog in diepe rust. De hond zit nog in de bench. Hij is blij dat ik hem er uit laat. Ik sta even te denken, in de keuken, of ik hier nou wel goed aan doe. Moet ik weer de streber uithangen. Ach, waarom niet? Het is zo fijn, rustig een half dagje werken. Zonder al die mensen om je heen, met verhalen, vragen. Want daarna begint het jaar, wordt dat gevoel van iets nieuws overboord gegooid voor de drang om dingen te doen.
Na alle dagelijkse dingen stap ik in de auto, de rest ligt nog in bed thuis. Zelfs mijn papa, rare wereld is het soms. De weg is leeg, best wel is lekker om kwart over zeven. Meestal is het dringen geblazen bij Assen-Noord. Ik rij weer is een keer in 40 minuten naar werk, daar wordt je toch blij van. Aangekomen bij de zaak (klinkt leuk), blijkt dat ik de eerste ben. Ik open de deur, loop naar boven, schakel het ligt in en zie daar: alle ruimte van de wereld.
Ik begin de dag zoals altijd met het aanzetten van de PC, een kop koffie en het lezen van mijn mail. Hier voeg ik het opzetten van een muziekje aan toe. Mail weg, dan maar is de verschillende datums toevoegen aan mijn kalender, wel handig zo aan het begin van het jaar. Gestommel op de trap, zou ik dan toch niet de enige zijn? Vrolijk stapt mijn collega binnen, hij was een beetje verrast. Hij had verwacht de enige te zijn. We kletsen een beetje. Ik werk nog een planning bij, niet echt ingewikkeld. Wens mijn collega ook maar een gelukkig nieuwjaar, bijna vergeten. Dat kan toch niet.
Na drie en een half uur, waarvan een deel goed besteed. Stap ik weer in de auto, met een gevoel dat de dag geslaagd is. En dat was wat ik wou, het gevoel hebben dat je nuttig bent geweest.
GFP
Hopefully they have a blast.
