Aftellen en afreizen

De reis van Queenstown naar Seacliff bestond vooral uit het rondhangen in een bus (naar Dunedin), de afstand vond ik iets te groot om helemaal te liften. Vanaf Dunedin ben ik gaan liften naar het minuscule plaatsje Seacliff, hier ging ik naar een zeer bijzonder hostel. Het hostel was gevestigd op een oud landgoed, vroeger stond hier het grootste gebouw van NZ. De eigenaar van het hostel houd er een collectie van oude auto’s op na: de meesten komen uit de jaren 50 en 60. Bijna alle auto’s zijn nog in de stoffige staat, er was dan ook nog een heleboel werk te verrichten. Wel heb ik in dit hostel weer een nieuwe sport uitgevoerd, surfen stond deze keer op het menu. Helaas zijn hier geen foto’s van, het komt er op neer dat het niet echt lukte. Ik vond het vooral lastig op snel op te staan, wat toch wel een erg belangrijk onderdeel is van het surfen. De rest van mijn dagen in Seacliff  waren vooral achterover hangen op de banken daar.

Maandag ging ik weer op reis, mijn laatste reis voordat ik mijn terugreis zou beginnen. Dunedin (de tussenstop op de weg naar Seacliff). Dunedin heeft redelijk wat invloed gehad van de Schotten. Dit is goed te zien in de stijl van de oude gebouwen. Dunedin is een studenten stad en staat in NZ bekend om de goede studenten feesten. Vrij goed vergelijkbaar met Groningen, zo is Dunedin ook rustig in de zomer (december tot eind februari). De 3 dagen die ik hier doorbracht waren dan ook niet gevuld zuipen en feesten. Dinsdag 9 februari bestond uit het bezoeken van één van de kathedralen in de stad. De Saint Paul Cathedral is in het centrum van Dunedin, erg leuk om dit stukje historie te bekijken. Hierna heb het treinstation bekeken, dit klinkt heel suf, maar ook dit gebouw is erg mooi. De zuilengang aan de voorkant van het gebouw vond ik een van de mooiere details. Het mozaïek werk was ook erg toepasselijk , treinen en wagons. Als laatste bezocht ik vandaag de chocolade fabriek van Dunedin, Cadbury. Deze fabriek produceert voor geheel NZ, ook maakt men voor Australië chocola. De tour leverde mij een verzameling aan verschillende chocola soorten op. Tijdens de tour heb ik ook vloeibare chocola geproefd, dit was erg lekker maar ook erg vullend.

Woensdag was erg rustig aan doen, mijn belangrijkste activiteit was het bezichtigen van het museum van Dunedin, erg bijzonder was deze niet echt. In vergelijking met het museum in Wellington was deze okay. Toch was het leuk om verschillende andere zaken uit het verleden van NZ op te pikken. Hierna heb ik mijn weg vervolg naar de Speight’s brouwerij, hier zou ik de tour volgen. Net zoals mijn tour in Greymouth bestond het uit een rondleiding door de brouwerij en daarna een rondje proeven van alle bieren. De Speight’s brouwerij werkt nog op de oude manier, dit houdt in dat er nog met alle ketels en maal machines gewerkt wordt die in 1936 werden gekocht. Dit moet dan het nostalgische kwaliteit geven aan de bieren. Helaas is naar mijn mening de bieren van Monteith’s beter. Maar toch is het leuk om alle bieren te proeven en in de keuken rond te kijken. Omdat dit mijn laatste dag was in NZ heb ik me ook nog een beetje voorbereid op de 36 uur durende reis naar huis.

Op donderdag 11 februari begon mijn terug reis, dit gaf mij een dubbel gevoel. Helaas waren mijn tochten in NZ afgelopen, maar het is toch ook wel weer fijn om fam en vrienden terug te gaan zien. Mijn eerste etappe bestond uit een vlucht van Dunedin naar Auckland, dit duurde ongeveer een uur en 25 minuten. Niet echt lang dus, ik had de mazzel om bij het raam te zitten. Helaas kon ik vanwege de bewolking niet veel zien van de omgeving. Soms werd de witte vlakte onderbroken en konden we iets van het wonderschone Nieuw-Zeeland zien. Al met al was dit nog niet eens zo’n slechte zitplaats.

Eenmaal aangekomen op Auckland moest ik inchecken en kon ik een moment tot rust komen, even genieten van mijn laatste momenten op NZ’se grond. Hier besefte ik ook dat het nog wel even een tijdje zou duren voordat ik weer naar dit land zal vertrekken en dat ik hier ongeveer 5 maanden geleden mijn rondreis begon. Toch wel een hele rare gedachte, maar lang had ik hier niet tijd voor. Omdat de vlucht naar Kuala Lumpur erg leeg was kon ik mijzelf uitspreiden over 3 stoelen. Na een aantal films dan toch maar kennis gemaakt met mijn buurvrouw. Loren is afkomstig uit Zuid-Afrika en was op haar weg naar huis, samen besloten we op het vliegveld (van Kuala Lumpur) iets te gaan drinken. Erg gezellig om wat tijd samen te zijn met een andere reiziger. Helaas moest Loren al weer snel verder, haar vlucht vertrok iets eerder dan de mijne. Hierna heb ik mij naar mijn gate begeven voor de laatste vlucht, deze keer met onze Nederlandse trots KLM. De vlucht duurde 12 uur, een halve dag in de lucht is niet niks. En omdat we met de nacht mee vlogen was mijn raam plek niet echt een groot voordeel.

Na 4 films, 2 maaltijden en misschien een uur á anderhalf aan slaap kwamen we vroeg in de ochtend aan in Nederland. Om 5.20 landen we op Schiphol, de temperatuur was ong -3 C. Dit was in vergelijking met Kuala Lumpur wel een erg groot verschil, 35 graden ongeveer. Gelukkig hoefde ik niet echt naar buiten, de tunnel bracht mij naar het warme binnenste van Schiphol. Na een vlotte wandeling van de gate naar de douane, was het alleen nog wachten op mijn bagage. En na ongeveer een uur stapte ik alweer in de trein, helaas was er niet echt iemand om mij op te halen. De tijd en het weer was er niet echt naar. Omdat ik het goed getimed had hoefde ik niet eens over te stappen. Na ongeveer anderhalf uur kwam het winterse landschap naar boven. Om 8.20 kwam ik op het bekende station aan, hier stond mijn zus op me te wachten.

Komende weken zal ik nog een aantal keren wat extra informatie posten en misschien wat andere info online zetten. Dus blijf mij volgen.

Bedankt voor de aandacht en bedankt voor alle leuke reacties.

Groet, Gert

Zes dagen te gaan…

Het duurt nog maar even en dan sta ik al weer op NL’se bodem, kan ik vrienden en familie weer begroeten. En dan zal ieder met zijn eigen verhaal komen en word er natuurlijk een beetje over mijn reis gepraat. Ik zie er aan de ene kant wel een beetje naar uit. Maar over morgen maak ik me nog niet zo zorgen.

Mijn verhaal was gebleven bij het einde van mijn verblijf in Franz Jozef met Franzi. Op vrijdag ochtend namen Franzi en ik afscheid, het was erg gezellig met elkaar, maar reizen gaat door. Mijn doel voor de dag was Wanaka, de reis daarnaar toe verliep erg goed. Vanaf Franz Jozef nam een koppel mij mee naar Fox Glacier, waarna ik de rest van de dag met Sam samen naar Wanaka ben gereden. Tijdens onze rit hebben we nog gelunched in Haast (vernoemt naar een NLer). Dit was een fantastische rit, langs de kust en door een rainforest achtig gebied. Het laatste deel van de rit ging langs Lake Wanaka en Lake Hawea.

Eenmaal aangekomen in het hostel heb ik een planning gemaakt voor de laatste anderhalfe week van mijn reis. Hierin ga ik Te Anau, Queenstown en Dunedin bezoeken, maar eerst verbleef ik tot maandag in Wanaka. In deze 2 dagen ben ik vrij actief geweest. Zaterdag begon met een bezoek aan Puzzling World, hier draait alles om puzzels en gezichtsbedrog. Zo kon was er hier een tentoonstelling van 3d beelden, erg grappig en mooi. Ook was er hier een hal met gezichten die je lijken te volgen. Beetje creepy, maar toch erg grappig. Verder ben ik ook naar de bioscoop geweest, Paradiso genaamd. Niet een standaard bios, de stoelen zijn vervangen door banken en leren stoelen. Ook bevond er zich een auto in de zaal, deze gaf plaats aan 3 personen. De film die ik heb gekekenwas Sherlock Homes en ik vond het erg de moeite waard, een leuke film waarin het personage voor mij tot leven kwam. Misschien moet ik maar is naar de boeken gaan zoeken in de bieb.

Zondag bestond voor mij uit een korte wandeling naar een watertje. Eenmaal aangekomen was dit niet echt indrukwekkend. Toen besloot ik maar om op een van de stranden even te gaan zitten om te genieten van mijn appel. Toevallig kwam ik daar in gesprek met een amerikaan, hij was daar met vrienden. Een van die vrienden kwam neit veel later aanlopen en zij bood mij aan om te gaan waterskien. En omdat dit toch wel een leuke kans was ging ik hier graag op in. Na een lunch (2de lunch van de dag ) werd ik in een wedsuit gehezen en mocht ik het proberen. In totaal had ik een 6tal pogingen en 2 a 3 keer kwam ik tot stand en waterskiede ik een korte tijd, waana ik viel. Toch vonden ze dat ik het erg goed deed voor een eerste keer. Erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar. de avond bestond uit de finale van de Australian Open, helaas won de verkeerde persoon hier. Mijn sympatie ging uit de Engelsman, helaas mocht het niet zo zijn.

Op maandag 1 februari ging mijn reis verder naar het minuscule plaatsje Te Anau, deze plek ligt perfect voor een trip naar het altijd bijzondere Milford Sound (een 13km lang Fiord). Op de weg naar Milford Sound stopte de bus op een 4tal plekken, waar we onder andere de beroemde Mirror Lakes hebben gezien. Er was bijna geen wind, ideaal weer dus. De foto`s die ik gemaakt heb zijn dan ook erg verwarrend, soms is boven en onder lastig te onderscheiden. Rond een uur of 10  gingen we aan boord van het cruiseschip. Het aantal mensen op de bood was niet verschrikkelijk groot, dus er was gebieg ruimte om foto`s te maken. Tijdens de boottocht zagen we ook nog dolphijnen, de boot heeft ze ook nog even gevolgd. Erg leuk om ze van dichtbij te zien. De terugtocht bestond ook weer uit een aantal stops. Hier heb ik onder andere nog sneeuw gezien. Erg indrukwekkend allemaal.

De volgende dag ben ik samen met een duiste dame naar Queenstown gelift, dit verliep soepel. Het duurde ongeveer een half uur, maar de eerste lift bracht ons ook direct naar onze eind bestemming. Queenstown staat bekend om het skien in de winter en de adventure activiteiten in de zomer. Helaas zijn deze dingen toch wel erg prijzig, daarom was Queenstown meer een relax en wandel stop. Uitgaan (wat de derde pijler is van Q’town) heb ik ook niet gedaan, wel heb ik genoten van het uitzicht. De omgeving is erg mooi en het meer is heerlijk koud.

Mijn reis is nu bijna voorbij, nog 6 dagen te gaan. Johannes en Jan Jaap zijn al weer thuis en dat klinkt weer erg leuk. Misschien nog een laatste bericht van uit NZ en anders komt er een bericht van mijn goede thuiskomst.

Greets, Gert

Young and restless

Het reisen samen met Franzi verloopt wel goed en het bevalt me wel, even niet langs de weg staan en mijn hand op houden. Op zaterdag waren we aangeland in Glenhope, vlak langs de snelweg. Niet het meest gezellige plekje, we konden alle auto’s horen die langs kwamen op de grote weg. Omdat onze tijd gezamelijk maar beperkt is gingen we op zondag verder naar Punaikaki, hier was ik op mijn weg naar Nelson/Picton ook al verbleven. De eerste wandeling van de dag was bij een verlaten treintunnel, deze tunnel was niet meer in gebruik. Rondom de tunnel werd uitgelegd hoe het ontwikkeld was en waarom er geen gebruik meer van word gemaakt.

Hierna gingen we verder naar het Nelson Lakes nationale park, deze keer zijn we voor een mooie wandeling gegaan langs het Rotoroa (Rotoiti was de eerste), helaas was het pad hier niet echt goed. Het was modderig en niet echt goed begaanbaar. Vanaf het meer namen we een 4WD-track (de auto is 4WD ) naar de snelweg, dit was erg leuk. Vooral de doorgangen door het water waren leuk. Na een stop in Westport, mocht ik het laatste stuk naar Punaikaki rijden.

Rijden in NZ is toch wel een beetje anders, in het uurtje dat ik heb gereden heb ik meer bochten gereden dan in een maand in NL. Ook het aantal heuvels dat ik heb beklommen was niet klein, gelukkig is de Subaru erg soepel en hoefte ik zelf niet te schakelen. Ik denk dat het wel leuker was geweest als ik had moeten schakelen. Een NZ’se auto is niet echt verschillend van een NL’se, alleen de richtingaanwijzer en de ruitenwisser schakelaar zijn omgedraaid.

Na een nachtje slapen zijn we op maandag naar Franz Jozef gereden. De stops van de dag lagen in Greymouth, Ross en bij een meer langs de snelweg. In Greymouth hebben we boodschappen gedaan en een beetje gratis internet meegepakt. Het kleine dorpje Ross hebben we aangedaan om een historische wandeling te doen. In het einde van de vorige eeuw werd hier volop naar goud gezocht, de overblijfselen hiervan zijn nog steeds te zien. Het was erg leuk om hier een beetje van de goudkoorts op te snuifen. Aan het einde van de rit hebben we nog even genoten van het uitzicht over een meer.

Franz Jozef en het verderop gelegen Fox Glacier staan bekend om de twee gletsers die dicht bij de dorpen ligt. Franz Jozef hebben we voor 3 dagen als uitvalsbasis gebruikt. De 3 dagtrips bestonden uit de Franz Jozef Glacier, Okarito en de Fox Glacier.

De Franz Jozef Glacier is de gletser die naast Franz Jozef ligt, hier deden we de wanderling naar Robert’s point, de wandeling duurde ongeveer 2 uur naar het uitkijkpunt. Tijdens de wandeling kwamen we langs beekjes, stromen en allerlei soorten bomen en planten. De tocht was vrij zwaar, tenminste voor mij als onervaren tramper, Franzi was iets beter voorbereid en had dan ook minder last van wegglijdende schoenen (Nike’s zijn niet goed voor in de bergen). Eenmaal aangekomen op Robert’s point hadden we een fantastisch uitzicht over de gletser, hier namen de tijd om te lunchen en een beetje bij te komen. De terugtocht was aanmerkelijk makkelijker, dit zal vooral aan het afdalen gelegen hebben.

Op woensdag 27 januari hebben in Okarito een wandeling gedaan, de Three Mile track leed ons eerst door een heuvelig landschap, waarna we aankwamen bij de Three Mile Lagoon. Deze lagoon was erg mooi, maar vanwege waterhoogte konden we hier niet te lang verblijven. De terugtocht leidde ons over het strand, we maakten gebruik van deze gelegenheid om onze voeten wat lucht/water te geven. Erg verfrissend, helaas moesten we vanwege een heleboel stenen het laatste stukje met schoenen aan doen.

Donderdag bracht ons naar de Fox Glacier, deze ligt een half uurtje rijden vanaf Franz Jozef. Het weer was iets minder als toen we bij de Franz Jozef Glacier waren, maar toch veel zonneschijn. We hebben eerst de wandeling gedaan naar de voorkant van de gletser, dit was toch wel erg indrukwekkend. De grote massa van vooral ijs is ruw en er stroom een grote hoeveelheid gletserwater onder vandaan. Het was dan ook erg leuk om de gletser van iets dichterbij te zien. De tweede wandeling die we op donderdag deden was er eentje die ons naar een chalet bracht, vanaf hier hadden we een mooi uitzicht over het onderste gedeelte van de gletser. Helaas was er al een aardige aantal wolken, dus echt de toppen van de bergen konden we niet zien.

De volgende keer over het afscheid van Franzi en mijn tocht naar het zuiden.

Groet, Gert

Xpert op backpack gebied

Na meer dan 4 maanden rondwandelen door het mooie NZ zijn een aantal zaken rondom het backpacken makkelijker geworden. Het verschil tussen mensen die 2 weken onderweg zijn is toch wel groot, alle standaard zaken (uitcheck tijd, sleutels, etc.) zijn niet echt meer bijzonder. Verder merkt men in gesprekken dat alles nog nieuw is voor hun. Of ik dan veel van backpacken weet? Nou, meer dan de mensen die niet gebackpackt hebben, maar ik ben absoluut niet alwetend. Daarvoor heb ik nog niet zoveel gezien. Reizen door andere landen is anders en voor ieder land zijn er andere zaken belangrijk. Terug naar mijn belevenissen in NZ, ik was gebleven bij mijn reis van Punaikaki naar Nelson.

Na mijn nacht in het oerwoed hostel in Punaikaki en de detour naar Karamea kwam ik op zaterdag de 16de in Nelson aan. In de ochtend had ik al een bed geboekt in Nelson. De receptie van Tasman Bay backpackers was open tot 9 uur. Vanwege mijn detour naar Karamea was het maar afwachten of ik Nelson you redden voor die tijd. Mijn laatste lift was zo behulpzaam om mij voor het hostel uit te zetten. Het was voor hun minimaal een half uur extra reistijd (erg vriendelijk die kiwi’s).

Zondag en maandag bestonden uit het praten met mensen (uiteenlopende onderwerpen, bijvoorbeeld geloof, muziek of auto’s), genieten van de schaduw op het terras van het hostel en het luisteren naar het gitaarspel van mijn hostelgenoten. Veel uitgevoerd heb ik deze dagen niet, de grootste prestaties waren het doen van boodschappen en het koken.

Op dinsdag ben ik verder getrokken naar Picton (bekende route van mijn reis in oktober). Zoals meestal ging ik ook deze keer weer liften. Tijdens mijn reis kwam ik 4 andere lifters tegen, het grootste gedeelte was net zoals mij onderweg naar Picton. Helaas is het reizen met een grote groep niet echt bevordelijk voor de kansen om opgepikt te worden. Meestal hebben mensen maar 1 of 2 plekken vrij in de auto. Nu reiste ik dan ook alleen en na een reis van 3 uur kwam ik in Picton aan. Op woensdag kwam Franzi hier aan, een duitse dame die ik op het noord eiland ontmoet had en de volgende 10 dagen mee reis (tot 29 januari). Omdat Franzi een aardige auto heeft kan ik dan ook een stuk gemakkelijker reisen, in overleg gaan we van plek naar plek. De eerste bestemming was Motueka. Hier zijn we op donderdag de 21ste naar toe gereisd.

Nu ik met een auto reis namen we een andere weg naar Motueka (ligt ten noordwesten van Nelson) dan de ‘grote weg’. De Queen Charlotte Drive is een nogal smalle weg en heeft vooral veel bochten. Dit is dan ook een goede test voor de auto en bestuurder. Op de route kwamen we een afslag tegen die ons in een eindje de bergen in leide, de uitzichten zijn fantastisch hier en het water is mooi licht blauw. Tijdens onze rit begon het te regenen, dus we hebben niet echt een wandeling gemaakt. Na deze detour hebben we boodschappen gedaan in Nelson en hebben de laatste etappe naar Motueka gereden.

Motueka is een klein plaatste dat net voor het Abel Tasman National Park ligt. We verbleven tussen de appelboomgaarden en de bergen. Erg mooie plek en vrij rustig in verhouding tot het drukke Picton (zelfs ‘s nachts is het druk met verkeer van de ferry’s). In Motueka yelf hebben we niet zoveel uitgespookt.Op donderdag hebben we nog wel een mooie wandeling gedaan in het notionale park, helaas werd ook deze tocht verstoord door regen. Het dreigde al een tijdje en toen het begon te druppelen zijn we toch maar terug naar de auto gewandeld. Al met al hadden we toch nog wel een anderhalf uur gewandeld.

Op zaterdag reisten we van Motueka naar Glenhope, dit plaatste ligt aan HW 6. De dag bestond uit een wandeling langs Lake Rotoroa (Nelson Lakes national park), hier kwamen we een groot aantal zandvliegen tegen. Erg irritante vliegen, die erg graag een stukje van mij willen eten. Toch was de wandeling erg goed en was het uitzicht erg mooi over het meer. De avond bestond uit koken en plannetjes maken voor de dag van morgen.

Volgende keer meer. We gaan nog niet naar huis, maar ik niet zolang meer te gaan. Hopelijk maken jullie het nog goed in NL, is het weer ondertussen al weer wat opgewarmt? Of zijn jullie nog steeds bezig met sneeuwschuiven?

Groet, Gert

We maken er een feestje van…

Zoals vermeld, verjaarde ik op 14 januari, ik ga alweer mijn 22ste levensjaar in. Dit jaar was mijn verjaardag iets langer dan normaal (24 uur in NZ + 12 uur in NL), maar ik vierde het eigenlijk toch maar de 14de. Deze keer een verslagje van mijn dag en wat ik de dagen na mijn verjaardag heb gedaan. Omdat ik nog niet zo lang in Greymouth was het een heel andere ervaring dan thuis.

Mijn dag begon met uitslapen, we gaan natuurlijk niet stressen op mijn verjaardag. Na een laat ontbijt begon ik mijn dag met een tochtje naar “downtown” Greymouth. Hier heb ik in een gratis uurtje i-net een aantal foto’s online gezet (zie vorige verhalen). Dit was wel fijn, dan hebben jullie ook een beeld van hoe en wat. Een foto zegt toch meer dan een heel verhaal. Na deze erg nuttige actie heb ik gelunched. Mijn middag bestond uit het bezoeken van een pier, vanaf hier zou Mt. Cook te zien moeten zijn. Helaas was het bewolkt en kon je bergen in de omgeving kon je niet eens erg goed zien. Omdat ik toch wel een beetje goed wou koken heb ik mij naar de dichts bijzijnde supermarkt begeven.

Na het winkelen heb ik me op het winkelen gestort, mijn maaltijd bestond uit:  Rijst met groente mix, rundvlees en Teriyaki saus. De saus maakte ik voor een aantal dagen, dit maakt het geheel een stuk goedkoper en scheelt veel met het koken. Een NL’se toevoeging aan mijn maaltijd was een biertje (een Grolsch) en dat gaf toch wel een leuke tint aan de maaltijd. Na de maaltijd haalde ik mijn verjaardags”taart” te voorschijn, dit jaar was het een chocoladecake. Voor de eerste keer werd er een foto gemaakt van het aansnijden van de cake. Erg grappig om dat te doen aan de andere kant van de wereld. De cake was erg lekker en was dan ook een goede vervanging van de taart van thuis.

Na de taart heb ik opnieuw mijn weg gezocht naar de pier, omdat het weer een stuk beter was geworden aan het eind van de dag. Samen met een kamergenoot heb ik daar het einde van mijn verjaardag aanschouwd (tenminste de dag). Het was ondanks de paar wolken een mooi uitzicht en ik vond het leuk om het te zien. Ik kon niet echt Mt. Cook onderscheiden, maar ik kon een groot deel van de bergen zien.

Na het bekijken van de zonsondergang heb ik mij gestort op schaken, in combinatie met een paar biertjes was dan ook niet echt een grote tegenstander voor Benjamin. De laatste uren van mijn verjaardag waren erg grapig. Naast schaken werd ik ook gebeld door Jan Jaap en Johannes, twee vrienden die op dit moment in Vaasa, Finland de studie afronden. Fantastisch om even met hun te praten. Voor hun was het eind van de ochtend en bij mij was het al bijna de 15de. Verder wil ik iedereen bedanken voor de felicitaties. Erg leuk

Op vrijdag de 15de ben ik weer op reis gegaan, vanaf Greymouth ben ik naar het noorden gegaan. Samen met Benjamin heb ik de Pancake Mountains bekeken. Deze stapels stenen zijn net stapels met pannenkoeken (vandaar de naam) en tijdens vloed word er veel water opgespat door de grote golven die vanaf de open zee komen. Erg spectaculair, het opspatten veroorzaakt zelfs regenbogen. De stapels zijn onstaan door het opstuwen van gesteente en erosie door water en wind. Het is een echte touristische attractie, wat ook wel terecht is.

Na mijn verblijf in een erg apart hostel (geen tv en midden in het regenwoud) reiste ik samen met Anja (Duits en student in Dunedin) en Jason (Engels en docent in Dunedin) in de richting van Nelson. De reis bracht ons van het gebaande pad, een detour naar Kamarea was leuk en apart, het is erg rustig. Het dorpje had een populatie van 650 en werd een paradijs genoemd. Voor mijn doen was het toch wat te rustig. Men nam hier de stranden wel erg serieus, want er werd vermeld dat men geen zand mee mag nemen. Jason en ik  konden hier smakelijk om lachen, want we hadden er niet aan gedacht om zand mee te nemen. Na de rit terug naar Westport heb ik mijn weg gezocht naar Nelson, hier kwam ik rond een uur of 9 aan in de avond.

De volgende keer over Nelson 2.0 en het ontmoeten van mijn vriend.

Groeten, Gert