Reizen voor de Kerst

Na mijn gezellige dagen met mijn vrienden in New Plymouth ben ik op reis gegaan naar Whanganui. Dit plaatsje ligt aan de rivier de Whanganui. Rondom de naam van deze plaats was er tijdens mijn verblijf wat gedoe. Van oudsher werd Whanganui als Wanganui geschreven, de ‘h’ is verdwenen ergens in het verleden. In Moari betekend dit alleen helemaal niks en dit vonden ze niet leuk. Dus sinds vrijdag 18 december schrijf ik het maar als Whanganui.

Na het binnenkomen in het gezellige Tamara backpackers heb ik eerst maar even de tijd genomen om uit te rusten. Het liften kostte erg veel energie, 4 lifts voor een rit van 2 uur (in normale omstandigheden). Samen met 2 aardige duitse dames ben ik vrijdag avond na het dinee (;)) naar de lokale sterrenwacht gegaan. Die is qau formaat niet zo groot, de sterrenwacht in Dwingeloo is toch wel wat groter. Toch was dit erg leuk, vooral omdat je aan deze kant van de aardbol andere sterren ziet. Zo heb je hier “The southern cross”, dit teken bestaat uit 4 sterren en is een teken waarmee andere stelsels kunt identificeren.

Zaterdag ochtend ben ik samen met Birgid (Bekende van Taupo) naar de markt geweest, deze staat bekent om zijn proefen van de producten De markt was niet zo groot naar mijn mening en voor mij was het nou niet zo’n grote belevenis. Wel was het leuk om een beetje de kerstsfeer op te snuifen. De kerstsfeer in NZ is trouwens heel anders dan in NL (misschien wel heel Europa), zo zijn lampjes niet zo zichtbaar als thuis. Gaat de zon onder na 9 uur en is de temperatuur niet helemaal kerstachtig.

Sinds ik onderweg ben is het bezoek aan de kerk (voor een dienst) ernstig terug gelopen, daar wou ik tijdens de kerst periode toch wat aan veranderen. Op de vroege zondagochtend van de 4de advent heb ik dan ook maar besloten om de kerk weer is op te zoeken. De keuze viel op de dichtsbijzijnde kerk, dit bleek een katholieke te zijn. Wel grappig voor de verandering Aangekomen rond 9n bleek het dat de dienst voor het grootste gedeelte in Maori was. Dit was voor mij helemaal een aardige verassing.

De dienst was wel okay, de priester was nou niet echt inspirerend. Verder werd het verhaal van Maria die het bezoek bracht aan Elisabet. De priester bracht het geheel aardig. De leideren werden in het Maori gezongen, dus daar kon ik niet echt aan mee doen. Sommige liederen kwamen me wel bekend voor, maar de tekst is natuurlijk anders.

Op maandag 21 december begon ik mijn reiz naar mijn kerst bestemming, Kaikoura. Hier ga ik een tweetal weken werk for accomodatie doen. Etappe 1 van de reis was erg gemakkelijk, een andere bewoner van het hostel was ook op weg naar Wellington. Hij nam mij en nog een een drietal mee naar Wellington. Na een rit van drie uur kwamen we bij het volgende hostel aan. Ditmaal had ik een ander hostel, Rosemere’s backpackers.

Aangezien ik een avond en middag in Wellington had heb ik contact gezocht met mijn vrienden om bij te praten. De avond bestond uit het drinken van een biertje met Jason en een aantal andere bekenden. De dinsdag bestond uit het lunchen samen met Carl en Mari en daarna op de ferry naar het zuideiland. De laatste keer dat ik echt het noordeiland bezoek (tijdens mijn terug vlucht ben ik nog voor 3 uur op de luchthaven in Auckland, maar das nou niet bezoeken naar mijn mening).

De nacht van dinsdag op woensdag bracht ik door in Picton, waarna ik liftend naar Kaikoura ben gegaan. Dit liep allemaal soepel en op dit moment ben ik druk bezig met de voorbereiding voor kerst.

Over mijn kerstdagen en het werken in het hostel in Kaikoura de volgende keer meer.

Groet, Gert

Question: We’re your from?

Als backpacker is het maken van een gesprek erg simpel, het begint altijd met de zelfde vragen:

• Waar kom je vandaan? (land)
• Waar ga je naar toe? (plaats)
• Waar kom je vandaan? (plaats)
• Hoelang reis je al? (meestal in maanden)

En ik kan nog wel een tijdje doorgaan en eigelijk doet elke backpacker dit. Omdat er velen net zoals mij aleen reizen. Alleen voelen hoef ik me dan ook eigelijk niet. Soms zijn de mensen om je heen alleen niet de mensen die jij aardig vind. Terug naar mijn belevenissen in Taupo.

Na het repareren van de auto van Alex en Pia heb ik vrijdag genoten van een warmwater stroom met een landgenoot. Ondanks het warme weer was dit echt genieten. De rest van de dag was relaxt en nadenken over morgen. Zaterdag was dan de dag waarop ik verder zou gaan reizen. De ochtend was helaas niet zo goed weer, regen was nou niet echt weer om in te gaan liften. Na een kort debat met mijzelf toch maar besloten om twee nachten langer in Taupo te blijven (We reizen op dit moment maar even niet op zondagen).

In de ochtend had ik al Margareta ontmoet, ze is Nederlands en had het zelfde probleem als mij: Wat te doen? Zij had de Tongoriro crossing nog niet gedaan en wachte eigenlijk op goed weer. Samen met nog 2 anderen zijn we naar de Aratiatia dam gegaan, hier werd het water om precies 2 uur los gelaten en dit veroorzaakte een grote stroomversnelling. Na deze niet natuurlijke stroming zijn we naar de Huka Falls gegaan. Deze natuurlijke stroomversnelling is onstaan door erosie en is dan ook altijd in beweging. Allemaal erg mooi en het laat duidelijk zien dat de kracht van de natuur erg groot is.

Margareta besloot na overleg met zichzelf toch maar in Taupo te blijven. En om dit te vieren had ze ook maar direct een skydive geboekt . Om mentale steun te geven en ook nog een paar foto’s te maken ben ik ook meegegaan. Ditmaal kon ik dan ook in alle rust alle beslommeringen rondom een skydive aanschouwen. De organisatie was ditmaal wel een andere dan de eerste keer. Er werd hier gesprongen met een groep van 6 mensen in een lading.

Zondag was vooral een rustdag, met koekjes bakken en het eten van een lekkere maaltijd. Maandag was afscheid nemen van Margareta en het liften van Taupo naar New Plymouth, dit deed ik samen met Martina. Het was erg gezellig om het een keer met meer dan een persoon te doen en niet in mijn eentje langs de weg te staan.  Aangekomen in New Plymouth kwam ik twee erg bekende gezichten tegen : Pia en Alex (ik wist het al, maar altijd gezellig met die 2). De dagen hierna bestonden uit het wandelen door de omgeving, strand en valleien liggen hier dicht bij elkaar dus dit geeft een prachtig gezicht. Mt Taranaki in de achtergrond op sommige foto’s en de Tasmaanse zee aan de andere kant. Met een gezonde bries aan de kust en een ondergaande zon.

Op donderdag moest ik helaas afscheid nemen van Pia, Alex en Martina, omdat ze naar Raglan gaan reizen en daarna naar Mt. Whanganui voor kerst.  Donderdag was voor mij ook weer een wandeldag, het was minder gezellig als met een groepje, maar dat hoort bij reizen. Vrijdag werd ik uit het hostel geschopt de FleetWoodMac fans namen de stad over en hadden alle bedden volgeboekt in het hostel. Noodgedwongen ben ik dus een dag eerder richting Whanganui gegaan.

Over Whanganui en mijn kerstplannen meer de volgende keer.

Groet, Gert

Prutsen zoals thuis

Eenmaal aangekomen in Hamilton ben ik naar een hostel gegaan dat een beetje buiten het centrum lag. J‘s backpacker was een hostel dat werd gerund door de moeder van de eigenaar (eigenaar was op reis in Zuid-Afrika). Het hostel is goed, maar douch en wc waren toch wel een beetje klein. De eerste avond in Hamilton bestond uit het kennis maken met nieuwe mensen.

Onder die mensen bevonden zich 2 erg aardige dames uit Duitsland. Kristine en Silvia waren van plan om op zaterdag naar Waitomo te gaan. Hamilton ligt vrij dichtbij Waitomo, Waitomo staat bekend om zijn grotten (Waitomo Caves) en de gloeiwormpjes die er leven. In deze grotten doet men ook aan black water rafting. Black water rafting is het klimmen en drijven op de binnenkant van een band door de grotten met begeleiding van gidsen. Dit was dan ook de activiteit van de dag. Dit is een fantastische ervaring, vooral als je voorop mag gaan . Een ding dat je eigenlijk moet doen als je in NZ bent.

De avond na het black water raften kwam ik een aantal bekende gezichten in het hostel tegen. Christin en Julia waren net zoals mij in Whitianga, samen met nog een paar mensen een drankje gedaan in het altijd bruizende Hamilton . Zondag bestond vooral uit relaxen en informeren wat Sinterklaas gebracht had. Het thuisfront heeft het cadeau niet open gemaakt, dus Sinterklaas wordt voor mij vervolgd in februari. Zondag bestond ook uit het plannen van de volgende reis.

Mijn volgende doel was Taupo, voor de derde keer. Deze keer was het met een echt doel, de wandelen van de Tongoriro Alpine Crossing. Deze wandeling is erg beroemd en duurt maar 1 dag. In het hostel dat ik in Taupo had uitgekozen ontmoette ik Reut, Dana en Liuse. Deze 3 Israelische dames waren van plan om op dinsdag de crossing te doen. Na enig praten besloten mijn kamergnoot Fergus en ik om samen met de dames de crossing te doen.

Om genoeg tijd voor de crossing te hebben vertrokken we om half 6 in de ochtend richting van het nationale park (opstaan om kwart voor 5 :S). Na een rit van anderhalf uur kwamen we bij startpunt aan, na de laatste dingen vertrokken we rond kwart over 7. De tocht is 19,4 kilometer en zou ongeveer 7-8 uur moeten duren. De tocht verliep in het geheel goed, soms moesten de snelle mensen even wachten op de rest, maar dat is nou eenmaal zo met een grotere groep. Het uitzicht tijdens de wandeling was fantastisch, vanaf een hoogte van 1886 meter kun je een heleboel zien van de omgeving. Naast de omgeving waren de kraters waar door we liepen erg magisch. Een tocht die erg zwaar was, maar ook een mooi stuk natuur liet zien. Het weer was deze dagen erg goed en

De avond en volgende dag moest ik bijkomen van de zware tocht. Veel heb ik dan ook niet gedaan. Donderdag ben ik samen met Moniek (Nederlandse backpacker) naar de hot streams van Taupo gegaan. Vanwege het warme weer was het niet echt verfrissen, maar mijn lichaam waardeerde het erg.

Op woensdag had ik kennis gemaakt met Pia en Alex, deze duitse vrienden reizen samen door NZ voor ongeveer 3 maanden. Op donderdag kochten ze een auto, waarin geen goede radio zat. Een werkende werd al wel meegeleverd, alleen nog even inbouwen. Omdat ik toch een beetje knutsel ervaring heb bood ik mijn hulp aan. Zoals altijd komen er dingen naar voren die je niet verwacht, deze keer was het de verbinding tussen de verbinding tussen de bestaande kabels en de nieuwe radio/cd-speler. Omdat de winkels al gesloten waren moesten we het afronden uitstellen tot vrijdag ochtend. Vrijdagochtend konden we na het bezoeken van 4 winkels ons verheugen over een goede adapter. Na het inbouwen en wegwerken was het dan tijd om afscheid te nemen. Erg gezellig was het met mijn nieuwe vrienden, misschien zien we elkaar weer terug in een andere stad.

Mijn plan is om morgen (zaterdag) naar New Plymouth te reizen. Meer over mijn laatste dag in Taupo en het verloop van mijn reis de volgende keer.

Groeten, Gert

PS: Foto’s in overvloed deze keer

Oo kom maar is kijken ….

Het is al weer even geleden dat ik wat heb vertelt. Sinds mijn laatste bericht ben ik van Tauranga naar Whitianga (uitgesproken als „fitianga“), van Whitianga naar Thames en van Thames naar Hamilton gereist. Om het niet een leessessie van anderhalf uur te maken zal ik niet al te uitgebreid ingaan op elke activiteit.

De reis van Roturua naar Tauranga was erg simple, hangen in de bus is nou niet echt een kunst. Eenmaal in Tauranga aangekomen toch maar even een belletje naar het beoogde hostel, anders loop ik een lang eind en mag ik weer omkeren om een ander hostel te zoeken. Het hostel was voor de avond waarop ik aankwam vol geboekt dus ik ging naar het hostel dat in het uitgaansgebied. Vrijdag 27 november was de eerste hele dag in Tauranga en bestond uit het beklimmen van Mt. Maunganui. Dit is een heuvel die 232 meter hoog is, maar berg word genoemd omdat hij erg stijl is. Tenminste dat is wat ik er van maak. Vanaf Mt. Maunganui heb je een fantastisch uitzicht over de Bay of Plenty. Vanaf hier kon je de wijde omgeving overzien.

Zaterdag was een mindere dag, regen wijzigde de plannen voor het strand in een dag in het hostel rondhangen. De dag werd afgesloten met een gezellige uit in de bars, de zondag die volgde was dan ook niet echt nuttig. Het weer was goed, maar het was ook een rondhang dag. Toch was het een erg gezellig hostel waar ik verbleef. Maandag bestond uit een gratis reis met de bus naar Whitianga, de busreis werd mede mogelijk gemaakt door een kamergenoot. Hij en zijn vrienden hadden onbeperkt reizen met een bepaalde pas en hij bood mij aan om de reis te maken op zijn pas.

De reis verliep erg voorspoedig en eindigde bij mijn bij het hostel dat ik al had geboekt. Een noodzakelijk kwaad waar ik toch maar aan begin te wennen, want het word hier hoogzeisoen (het is zomervakantie voor NZ). Het hostel waar ik verbleef was net van het strand af en had dan ook de toepasselijke naam: On The Beach backpackers. Na een goede nachtrust maakte ik op de eerste officiele zomerdag kennis met Nicole, zij was van plan om die dinsdag naar Hot Water Beach en Cathedral Cove te gaan. Dit zijn de twee grote attracties in de omgeving van Whitianga. Omdat ik niet zoveel zin had om een aantal uur te moeten fietsen heb ik dankbaar gebruik gemaakt van haar aanbod om samen met de auto te gaan.

Hot Water Beach is een attractie omdat er warm water omhoog komt wanneer men een gat graaft op de juiste plek. Naast Nicole ging ik samen met nog twee dames. Om toch een beetje galant te zijn nam ik het meeste graaf werk op me. Dit betekende dat ik met een kleine schep mij voor ongeveer een half uur uit de naad gewerkt heb. Dit leverde een mooie gat op waar we de volgende anderhalf tot twee uur in konden zitten. Helaas door het inkomende water werd onze keul omzeep geholpen en gingen we na een fijn warm bad ons verkleden voor het tweede deel van onze tocht.

Cathedral Cove is een gat in een rots, dit klinkt erg simpel en dat is het ook. Maar als je door de grot loopt dan begrijp je pas wat het inhoud. Een gat in een rots van minimaal 10 meter dik? Dat gebeurt niet zomaar in een jaartje, hier zijn eeuwen overheen gegaan. De stranden aan weerzijden van de grot zijn fantastisch mooi. Op de bewuste dag was er dan ook een koppel dat naar mijn idee trouwde (ze liepen in jurk en pak ). Na een verdiende rustpauze zijn we terug gegaan naar het hostel. Hier moest ik helaas nog koken L, gelukkig was het niet een driegangen menu. Het bestond uit het koken van een saus en het koken van rijst.

Woensdag bestond uit het ondernemen van een kajaktocht samen met Nick, een erg gezellige engelsman. We vertrokken rond kwart voor elf, helaas kon ik hier geen foto´s van maken. Maar het uitzicht van het water was erg mooi en gaf toch wel een extra glans aan het de Coromandel regio. Na deze leuke tocht heb ik de rest van de dag gerust. Nick vertrok die middag naar Coromandel town. De avond bestond uit het drinken van een glaswijn en het vertoeven in de lokale bar. De bar organiseerde een karaoke avond en hier werd door de groep dan ook gretig van gebruik gemaakt. Ook ik probeerde mijn geluk, helaas was mijn keuze niet geheel geschikt voor mij. Mijn keuze was Angels van Robbie Williams, een van mijn favoriete liedjes. Helaas besefte ik na mijn keuze pas dat er erg hoge noten inzitten. Waarschijnlijk was dit een van de slechtste uitvoeringen allertijden. De avond werd door een aantal afgesloten met een duik in het water. Omdat ik al een aantal drankjes op had voelde ik ook wel wat voor een duik, dit was toch wel erg leuk. Koud, zoutig en erg leuk.

Donderdag bestond uit het verder reizen, Nicole ging via Coromandel Town naar Thames. Thames is in het zuiden van de Coromandel regio en was een goede stop op de weg naar mijn volgende stop. Bij toeval kwamen we in Coromandel Town Nick tegen op strand. Met zijn drieen hebben we korte wandeling gedaan, waarna Nicole en ik onze weg vervolgden naar Thames. Vrijdagochtend nam ik afscheid van Nicole en ben ik gaan liften van Thames richting Hamilton. Dit verliep allemaal okay, helaas was het weer niet erg goed. Maar dat hoort er natuurlijk ook bij.

Over Hamilton meer in het volgende verhaal.

Helaas is het geheel toch wel lang geworden, maar nu weten jullie natuurlijk ook weer een boel dingen. Om op de titel van dit verhaal terug te komen, Sinterklaas is alweer voorbij voor mij. En dan blijft de vraag over: wat heb ik dit jaar van de Sint gekregen? Hopelijk heeft het thuisfront daar ontwoord op tegen de tijd dat ik weer online kom. Een fijne pakjesavond in NL en hopelijk heeft de sinds leuke cadeau`s voor iedereen meegenomen.

Groet, Gert

Foto’s … Eindelijk was er snel internet ergens. Bieb van hamilton bedankt.

Maori op en top

In Roturua heb ik mijn Lonely Planet er bij gepakt en een leuk hostel uitgezocht, dit keer viel de keuze op Crank backpackers. Dit hostel ligt erg central, toch vond ik dit hostel erg rustgevend. De 3 nachten die ik er heb geslapen waren erg rustig en dat was erg welkom. De dames die in de huishouding werkten waren erg vriendelijk en elke avond dat ik het hostel verbleef hebben we samen een film gekeken. De maandag was een dag van bijkomen en weer een plekje vinden in een nieuw hostel.

Dinsdag 24 november was mijn eerste hele dag in Roturua en heb een aantal uur in het museum gewandeld, hier werd een aantal verhalen vertelt over de tijd van de Tweede Wereld oorlog (28ste Maori batteljon en Paradise at war). Deze waren erg interessant, ze laten een heel andere beeld zien dan de verhalen die in NL voorkomen. De geschiedenis van het museumgebouw kwam ook aan bod, het museum is in een oud badhuis en hierin warden vroeger modderbaden en andere behandelingen gegeven aan touristen. Een andere deel van het museum was gewijd aan de geologische achtergrond van Roturua. Dit was erg leuk en infor,atief, helaas was het klein vergeleken met het grote Te Papa in Welly.

Roturua staat bekend om de Maori cultuur en de geologische parken. Woensdag stond in het teken van deze twee trekpleisters. De ochtend en begin van de middag ben ik naar het geologische park Hells Gate geweest. Rondwandelen tussen de verschillende warmwater bronnen en het hangen in een heerlijk spa-bad waren interessant en erg verfrissend. Vooral het park en de invloed van de geologische structuur was leuk, in ons stabiele Europa zijn we toch wel erg onwetend. De plaatselijke Maori stam gebruikte de bronnen ook om te koken en de helende krachten.

De avond bestond uit een maaltijd bij één van de plaatselijke Maori stammen, Mitai. Hier merkte ik erg duidelijk dat ook de Maori al geld uit het tourisme weten te slaan. Er waren twee tenten met elk ongeveer 100 mensen . De avond bestond uit vier onderdelen: Introductie, Maori show met een groot aantal dansen en de verwelkoming door de chief, maaltijd, wandeling door het bos (gloeiwormen en poel met vissen en alen). De hele avond was leuk, interessant, gaf inzicht en toch ook wel indrukwekkend. Een erge volle dag dus, maar dit was dan ook wel uniek voor Roturua.

Donderdag bestond uit verder reizen. Op advies van de receptionist ben ik met de bus verder gereisd naar Tauranga, inplaats van liften. Toch wel jammer om niet te liften, dit koste dan maar 7,50€, we blijven wel op de kleintjes letten .

Volgende keer over Tauranga en hopelijk wat meer fotos.

Groet, Gert.